گله در پس کیک شعریه

دقت کردین دوره‌ای شده که همه ناله می‌کنن؟ همه گِلِه دارن، یعنی دهن‌تو که باز کنی تا طرف بهت ثابت نکنه بدبخت‌تره ولت نمی‌کنه. تو این شرایط فقط دو قشر می‌تونن راحت گله کنن: یکی رَپِرا، که مهلت نمی‌دن طرف مقابل جواب بده؛ یکی هم نویسنده‌ها، چون اصن کسی نیست که گوش بده 😀. حالا منم گله دارم…

حتما شما هم متوجه شدین بعد از گذشت ۱۴۰۰ سال و اون‌همه زحمتِ مختار و کیان و صدالبته صداوسیما (که اجازه نمی‌ده فراموش‌شون کنیم 😀)، هنوز بعضیا رگ غیرت پارسی دارن؛ شاید نمی‌دونن این‌جا به‌دنیا اومدن‌شون از دیدگاه علمی کاملا شانسی بوده (اصن ممکن بود صادر بشن اون‌طرف 😁)، ولی خب خودمونیم… عجب شانسی!

این کیک شعریه‌ی عربیِ خوشمزه، بهونه‌ی این گله شد، من تو عمرم کیکی ندیده بودم که این‌قدر با چای بچسبه. نظر شما چیه؟

البته در کنار شعریه یاد چندتا کیک خوب دیگه هم میفتم که همین چند وقت پیش تهیه کردم. یکیش کیک کرم پنیری بود که فوق‌العاده طعم باحالی داشت، یه‌جورایی خاص بود؛ دومی که خیلی از اینم خاص‌تر بود کیک گوشت بود که خدایی خودم کف کرده بودم ازش! سومی هم که مطمئنم هرکسی دوست داره و می‌میره براش، کیک بستنی شکلاتی بود که هنوزم طعمش زیر زبونمه و دلم می‌ره براش.

ویدیوی تهیه شعریه رو می‌تونین از داخل پیج اینستاگرام ببینین. لطفا پیج رو فالو کنین و نظرتونو برام بنویسین خیلی خوشحال می‌شم.

“اگه واقعا می‌خوای با کسی دوست بشی، به خونه‌ش برو و باهاش غذا بخور. کسی که غذاشو بهت بده، قلب‌شو بهت می‌ده.”

غذا چیه؟ لذت چشیدن؟ رفع گرسنگی؟ من فکر می‌کنم مفهوم غذا خیلی بیشتر از این‌هاست. وقتی بخشی از غذاتو به کودک فقیر می‌دی، غذا یعنی فداکاری؛ وقتی آخر روز، خسته به خونه‌ت برمی‌گردی و به همسرت تو درست کردن شام کمک می‌کنی، غذا یعنی عشق؛ و البته گاهی هم ظرف‌ها رو می‌شوری که در این‌صورت، غذا یعنی مسئولیت!

غذا اون چیزیه که ما رو به هم پیوند می‌ده، تو هم اگه دوست داری عضو یک گروه باشی که توش حالت خوب باشه، به بقیه عشق بورزی، خودت انسان بهتری بشی و از زندگی لذت ببری یه سر به استودیوی مزه‌اویو بزن. آدرس وب‌سایت و آیدی شبکه‌های اجتماعی همین نزدیکه، من این‌جا منتظرت هستم 🙂